دو ساعت کل کل با استاد علیفر !

بدون دیدگاه
جمعه - ۴ دی ۱۳۹۴
alireza alifarعلیرضا علیفر، گزارشگر فوتبال در گفتگویی مفصل با نشریه تماشاگران درباره مسائل مختلف به صحبت پرداخته است.

نتقد سرسخت دفاع خطی، می گوید از آن جا که مدرک مربیگری A دارد، این حق را برای خودش قائل است تا در حین گزارش بازی، آن را نیز تحلیل کند. در  ادامه این مصاحبه مفصل را که مجله تماشاگران با وی انجام داده برای شما آماده کرده ایم.

– آقای علیفر چقدر مطبوعات را دنبال می کند؟

الان خبرها را در اینترنت می بینم و دیگر روزنامه و مجله نمی خرم. دیگر جوری شده که حتی نیاز به سینما رفتن هم نیست، وقتی دی وی دی هر فیلمی بلافاصله ده روز بعد ازاینکه از پرده برداشته می شود، به بازار می آید و به نظرم اگر کسی اکنون به سالن سینما برود، تعجب برانگیز است.

– از چه سالی سینما می رفتید؟

اتفاقا از نظر سینما رفتن، حرفه ای بودم. آن زمان فقط دو مجله سینمایی فیلم و هنر و ستاره سینما داشتیم. من ویژه نامه نوروز این دو مجله رو می گرفتم که کل فیلم های اکران شده سال را بررسی می کرد. از زمانی که دی وی دی فیلم ها زود به بازار می آید دیگر سینما نمی روم. اکنون دیگر سینما رفتن عذاب است، چرا شما به سینما بروید و روی یک صندلی صد دقیقه بشینید و تکان نخورید، نفر جلویی تان قدش بلند باشد، پفک بخورد یا نه. همه اینها مسأله است، شما می توانید در خانه با لباس راحت و شرایط راحت تر آن فیلم را می بینید.  از همه مهم تر صحنه ای را که دوست داشته باشید عقب جلو می کنید و دوباره می بینید.

– با این منطق پس استادیوم رفتن هم ..

صد درصد. استادیوم رفتن هم عذاب است، تازه در سینما سرما و گرما را احساس نمی کنی، امّا در استادیوم در معرض سرما و گرما هم هستی. دوری راه و ترافیک و.. هم هست. کسی که به استادیوم می رود فقط می شود گفت عاشق است.

– درباره مسائل فنی فوتبال؟

نه انتقاد نمی کنم. مثلا وقتی بازیکنی خالکوبی می کند، به سختی انتقاد می کنم. یک بار درباره یک بازیکن پارما که دور موهایش را زده بود و تمام دستش را هم خالکوبی کرده بود گفتم واقعا کسی که از لحاظ شهرت و ثروت در حد این بازیکن است نیازی به این کار ندارد و خیلی هم مودبانه گفتم. آقای ضرغامی به مدیر شبکه زنگ زده بود که از من بابت این صحبت تشکر کند، اگرچه در تمام رسانه ها علیه من مطلب نوشته اند که این بازیکن دلش می خواهد این کار را کند به علیفر چه ارتباطی دارد.

– این نوروز ۹۳ ارتباطی به اتفاقات آقای گزارشگر نداشته؟

من آقای گزارشگر مرحله دوم را هم نرفتم، جو خیلی شلوغی داشت، اول که من تا آن زمان طبقه پایین آزادی نرفته بودم. تا رفتم آنجا جوان ها ریختند دورم و بعد به پایین رفتم. به من گفته بودند نه صبح بیا ساعت سه و نیم بعدازظهر ضبط شروع شد و تا ده شب آنجا بودم، سال بعد هم شنیدم که می خواهند این کار را انجام دهند و به حسین ذکایی گفتم که من را مستثنی کند. دفعه قبل هم به مدیر گروه زنگ زده بودند، وگرنه نمی خواستم بروم.

– آن زمان خیلی انتقاد به شما و وجواد خیابانی بود، می گفتند به بچه های مردم در برنامه اقای گزارشگر خیلی سخت گرفتید.

این طور نبود. من از نظر سنی بزرگتر از بقیه گزارشگرها هستم و ۲۵ سال هم افسر پلیس بوده ام، به همین خاطر این صحبت ها راجع به من زده می شد. من به سبب تجربه زیاد دید خاصی به زندگی و اجتماع و دنیا دارم. سن هم که بالا می رود، دید فرق می کند. من خودم هشت سال مطبوعاتی و فوتبال نویس بودم. ۱۶ سالم بود کارت خبرنگاری مجله دنیای ورزش را داشتم و خبرنگار دنیای ورزش در منطقه پنج اموزش و پرورش بودم. طی این۲۱ سال از این بیش از صد مصاحبه ای که داشتم به اندازه سر سوزنی نفع نبرده ام. البته منظورم نفع مادی نیست. من از نظر مادی هیچ ندارم. یعنی خانه ندارم و منزلم استیجاری است، ماشین گران قیمت ندارم و ثروتمند هم نیستم. چه ماشینی دارید؟ ۲۰۶، الان پاسبان های پلیس هم بی خانه نیستند. نود درصد گروه بان ها و استوارهای پلیس با بیش از ده سال سابقه خدمت خانه دارند، ولی  من از دانشکده آمدم و زیر با حرف غیرمنطقی نرفتم و از ستوانی تا سرهنگ تمامیش درگیر بودم.

هرکسی وارد سازمان صداوسیما می شود، به امید این می آید که روزی دیده شود:

دوستان من و حتی آدم هایی که شناخته شده اند، گاهی به مطبوعات پول و کادو می دهند تا مصاحبه کنند، ولی من اشباع شده ام و نیازی به این کار ندارم. اگر شهرت و اعتباری هم دارم به خاطر مصاحبه هایم نیست. به خاطر کارم است. چون یک گزارشگر متفاوت هستم، آقای هیوا یوسفی همیشه می گویند من گزارشگر پرداعای صداوسیما هستم. امّا ادعا با اعتماد به نفس فرق می کند. شما اگر هیوا یوسفی هستید و در مطبوعات ما شناخته شده هستید و اعتبار دارید، به اندازه اعتباری که دارید برای خودتان ارزش قائل شوید و اعتماد به نفس داشته باشید. من برای خودم ارزش قائل هستم و پرادعا نیستم. ولی بعد از ۲۱ سال کارم را خیلی خوب بلدم. کودن ترین آدم ها هم بعد از ۱۲ سال کارشان را یاد می گیرند. در تمام دنیا همه گزارشگران اشتباه دارند، در برنامه های ضبطی اشتباه بیرون می آید، امّا در برنامه های زنده این طور نیست و اشتباه را فقط با یک کلمه ببخشید جبران می کنند. همین ممکن است باعث شود بگویند من خودخواه هستم که فقط یک ببخشید می گویم و مثل دیگر همکارانم در چند جمله عذرخواهی نمی کنم. نود دقیقه گزارش مسابقه حساسی که ده میلیون بیننده دارد اعتماد به نفس بالایی می خواهد که آدم اشتباه نکند و به نظر من یک یا دو اشتباه به معنای همان اشتباه نکردن است. تصور من این است که در مجموع این هشت تا ده گزارشگری که فوتبال را در تلویزیون گزارش می کنند، من کامل ترین و باتجربه ترین و نترس ترین آدم هستم. چیزهایی روی آنتن می گویم که کسی جرأتش را ندارد بگوید. از نظر فنی در تاریخ گزارشگری فوتبال کسی را را نداریم که مربی A فوتبال باشد. من مربی A هستم و اگر اظهار نظر می کنم، صلاحیتش را دارم چون هفت سال مربیگری کرده ام و تجربه ام در فوتبال زیاد است.

می گویند عتماد به نفس شما آنقدر بالاست که مثلاً می گویید آقای مورینیو تو نمی فهمی این چه دفاعی است که چیده ای؟

اول یک مسأله را بگویم.من معتقدم ایرانی بسیار فهیم و با شعور است و در هشتاد نود درصد مسائل نبوغ دارد. ایرانی بسیار زرنگ و باهوش است و من به ایرانی و نبوغ ایرانی اعتقاد دارم. مگر ما در سیاست نمی گوییم آمریکا، انگلستان و روسیه هیچ چیز از ما بیشتر ندارند و نمی خواهیم حرف زور بشنویم؟ همین مسئله هسته ای را ببینید با چه زحمت و خطرات شدیدی حرف خودمان را به کرسی نشاندیم، در فوتبال هم چه کسی گفته مورینیو فوتبال را بهتر از من می فهمد؟

نتایج و عملکردش؟

مورینیو اگر ۷۰ درصد هم مربی ممتازی است پس چرا تیم چلسی با بهترین ستاره های جهان باید ته جدول باشد.؟

منتقد سرسخت دفاع خطی، می گوید از آن جا که مدرک مربیگری A دارد، این حق را برای خودش قائل است تا در حین گزارش بازی، آن را نیز تحلیل کند. در  ادامه این مصاحبه مفصل را که مجله تماشاگران با وی انجام داده برای شما آماده کرده ایم.

– آقای علیفر چقدر مطبوعات را دنبال می کند؟

الان خبرها را در اینترنت می بینم و دیگر روزنامه و مجله نمی خرم. دیگر جوری شده که حتی نیاز به سینما رفتن هم نیست، وقتی دی وی دی هر فیلمی بلافاصله ده روز بعد ازاینکه از پرده برداشته می شود، به بازار می آید و به نظرم اگر کسی اکنون به سالن سینما برود، تعجب برانگیز است.

– از چه سالی سینما می رفتید؟

اتفاقا از نظر سینما رفتن، حرفه ای بودم. آن زمان فقط دو مجله سینمایی فیلم و هنر و ستاره سینما داشتیم. من ویژه نامه نوروز این دو مجله رو می گرفتم که کل فیلم های اکران شده سال را بررسی می کرد. از زمانی که دی وی دی فیلم ها زود به بازار می آید دیگر سینما نمی روم. اکنون دیگر سینما رفتن عذاب است، چرا شما به سینما بروید و روی یک صندلی صد دقیقه بشینید و تکان نخورید، نفر جلویی تان قدش بلند باشد، پفک بخورد یا نه. همه اینها مسأله است، شما می توانید در خانه با لباس راحت و شرایط راحت تر آن فیلم را می بینید.  از همه مهم تر صحنه ای را که دوست داشته باشید عقب جلو می کنید و دوباره می بینید.

– با این منطق پس استادیوم رفتن هم ..

صد درصد. استادیوم رفتن هم عذاب است، تازه در سینما سرما و گرما را احساس نمی کنی، امّا در استادیوم در معرض سرما و گرما هم هستی. دوری راه و ترافیک و.. هم هست. کسی که به استادیوم می رود فقط می شود گفت عاشق است.

– درباره مسائل فنی فوتبال؟

نه انتقاد نمی کنم. مثلا وقتی بازیکنی خالکوبی می کند، به سختی انتقاد می کنم. یک بار درباره یک بازیکن پارما که دور موهایش را زده بود و تمام دستش را هم خالکوبی کرده بود گفتم واقعا کسی که از لحاظ شهرت و ثروت در حد این بازیکن است نیازی به این کار ندارد و خیلی هم مودبانه گفتم. آقای ضرغامی به مدیر شبکه زنگ زده بود که از من بابت این صحبت تشکر کند، اگرچه در تمام رسانه ها علیه من مطلب نوشته اند که این بازیکن دلش می خواهد این کار را کند به علیفر چه ارتباطی دارد.

– این نوروز ۹۳ ارتباطی به اتفاقات آقای گزارشگر نداشته؟

من آقای گزارشگر مرحله دوم را هم نرفتم، جو خیلی شلوغی داشت، اول که من تا آن زمان طبقه پایین آزادی نرفته بودم. تا رفتم آنجا جوان ها ریختند دورم و بعد به پایین رفتم. به من گفته بودند نه صبح بیا ساعت سه و نیم بعدازظهر ضبط شروع شد و تا ده شب آنجا بودم، سال بعد هم شنیدم که می خواهند این کار را انجام دهند و به حسین ذکایی گفتم که من را مستثنی کند. دفعه قبل هم به مدیر گروه زنگ زده بودند، وگرنه نمی خواستم بروم.

طرفداری


پرینت اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
برچسب ها:
دیدگاه ها